|
نگارش یافته توسط ملک الشعرای بهار
|
|
17 آذر 1388 ساعت 16:14 |
|
این دود سیه فام که از بام وطن خاست از ماست که بر ماست
وین شعله سوزان که برآمد زچپ و راست از ماست که برماست
جان گر به لب ما رسد از غیر ننالیم با کس نسگالیم
از خویش بنالیم که جان سخن این جاست از ماست که بر ماست
ما کهنه چناریم که از باد ننالیم بر خاک ببالیم
لیکن چه کنیم آتش ما در شکم ماست از ماست که بر ماست
گوییم که بیدار شدیم این چه خیالیست بیداری ماچیست؟
بیداری طفلی است که محتاج به لالاست از ماست که بر ماست
ملک الشعرای بهار
|
|
تاریخ بروز رسانی ( 25 آذر 1388 ساعت 12:19 )
|
پس از پيروزي پر بركت انقلاب اسلامي، آرمان هاي متعالي كه انقلاب در متن نظري خود به همراه داشت بستر عملي مناسبي را جهت استقلال و خود كفايي كشور در بسياري از عرصه هاي علمي و نياز هاي كشور فراهم آورد اما با توجه به جنگ تحميلي تا اندازه اي اين مهم ناديده گرفته شد كه با گذشت زمان و قرار گرفتن كشور در مسير سازندگي اين امر به گفتمان بسيار مهم امروز جامعه و حاكميت تبديل شده است. بدين سان است كه امروزه تاكيدات مقام معظم رهبري به وحدت بين حوزه و دانشگاه و توليد نظريه بومي و قرار گرفتن امر نظريه پردازي و نقد به عنوان يك ارزش عمومي در حوزه و دانشگاه اشاره دارد. اما نكته اي كه در اينجا حائز اهميت مي باشد اين است كه در كشور ما نوعي بي هويتي و عدم اعتماد به نفس لازم در بين دانشمندان و نخبگان دانشگاهي كشور دیده می شود، كه با نگاهي منفعلانه به توليدات نظري و علمي غرب به عنوان مبنا و پايه تمام علوم مي نگرند و از اين حيث دانش مورد استفاده ما يا ترجمه ايست از نظريات غرب و شرق و يا توليد نظرياتي كه با فرهنگ و اقليم اين سرزمين همخواني لازم را ندارد.